Ómerkingareyjan

Opið bréf

2009-09-25T09:41:00.005Z

Ísland,

þú ert ekki land.

Þú ert ekki einu sinni eyja.

Þú ert fangelsi.

Þú ert pólitísk fanganýlenda.

Þú ert yfirgefnar flóttamannabúðir.

Þú ert ekki menning.

Þú ert truflun á útsendingu.

Ísland,

þú ert kexverksmiðja.

Mér finnst mjólkurkex ágætt

en kremkex er ekki gott.

Ísland,

þú ert þúsund ára einsemd

og vansæld

og vanværð.

Ísland,

þú ert meðal þjóða þjóð

sem þekkir sverð

og varst byggð á blóði.

Þú kunnir þig aldrei,

þú kunnir ekki einu sinni

að vera ókurteis.

Ísland,

hjá þér vil ég ekki vera.

Þú ert mér eitur í æðum,

þú ert mér mengað morfín.

Þú slítur af mér höfuðið

meðan ég sef

og felur það við rassinn á mér.

Ísland,

ljóta Frón,

farðu,

farðu burt.

Annars fer ég.

Sögufölsun #3

2009-05-14T11:22:00.000Z

Ég er ekki rasisti, en...

Íslenskir gyðingar...

2009-05-01T10:55:00.002Z

Á vefnum felagshyggja.net rakst ég á grein frá 1985, þar sem sjónarhorn Morgunblaðsins á fjórða áratug síðustu aldar til nasista, hér og í Þýskalandi, er rakið. Hún er fyrir margt merkileg, því hún sýnir svart á hvítu hvernig íslenska hægrið var tilbúið að taka undir framsögu þriðja ríkisins allt fram undir 1938. Þá birtist grein í Morgunblaðinu sem afneitað því fullkomlega að þeirra málsvarar hefðu nokkru sinni gert sér dælt við hugsjónir nasista.

Ein tilvitnun í Morgunblaðið, í grein með yfirskriftina „Íslensku gyðingarnir,“ vakti sérstaklega athygli mína. Ég komst ekki hjá því að sjá líkindi með þeim hugsunarhætti sem þar kemur fram og þeim sem fjöldi fólks lætur bitna á hælisleitendum í málflutningi sínum nú til dags. Þar stendur þetta:

Nú er það vitað að þýska þjóðin stendur í fremstu röð um menntun alla og menningu. Þess vegna verður Gyðingahatur þeirra mönnum algerlega óskiljanlegt, ef því er trúað, að hinir ofsóttu hafi ekkert til saka unnið. [feitletrun síðuritara]

Hjer er ekki ætlunin að bera blak af þýskum stjórnvöldum hvorki fyrir meðferðina á Gyðingum nje á pólitískum andstæðingum sínum. En hafa þá Gyðingarnir í Þýskalandi ekkert unnið til saka? Er það bara „kvalalosti nazistanna“, sem kemur þeim til að svala sjer á alsaklausum mönnum?

Já, ætli það gæti hugsast, að blásaklaust fólk verði í hrönnum fyrir ofsóknum?

Sveifla?

2009-04-27T14:14:00.005Z

Sú fyrirsögn á mbl.is sem næst komst því að lýsa úrslitum kosninganna á laugardaginn var Stærsta vinstrisveiflan. Allir, bæði mogginn og vinstrimenn, stíga nú hægt til jarðar og líta úrslitin þeim augum að þau séu að mestu slys. Þau muni eflaust ekki endurtaka sig. Líklega gleymdu flestir bara gleraugunum sínum. D er auðvitað ekki svo ólíkt V í laginu... eða hvað?Visir.is hafði það eftir Bjarna Benediktsson, þegar fylgistap Sjálfstæðisflokksins blasti við, að þeir vissu það vel Sjálfstæðismenn, að meginþorri kjósenda er á [þeirra] línu. Margir lýstu því yfir að fylgi Samfylkingarinnar væri lánsfylgi og flestir virtust frakkari að lýsa yfir sigri Evrópusinna en vinstristefnunnar, jafnvel þótt harðasti ESB-flokkurinn hefði aðeins grætt tvo þingmenn frá síðustu kosningum – og tapað fylgi frá þeim þarsíðustu.

Það sem þarf að halda til haga núna, hvaða augum sem fólk kann að líta kosningar, hversu sem fólk kann að vilja byltingu, hversu litla trú sem fólk kann að hafa á lýðræðinu og hversu sem fólk vill halda Evrópustefnu á lofti, er að vinstristefnan hafði sigur í þessum kosningum. Ættarveldið Sjálfstæðisflokkurinn, þursinn, sem virtist ósigrandi, er kominn á annað hnéð. Hann kann að standa upp aftur – en sönnunargögnin eru ljós.

Þær fyrirsagnir sem aldrei urðu til innan Íslands og komast þar af leiðandi aldrei í Öldina okkar eru þær sem lesa má í erlendum fjölmiðlum. Vinstri flokkarnir unnu sögulegan kosningasigur. Þeim fyrirsögnum þarf að halda til haga. Nú getur enginn lengur sagt að frá upphafi hafi Sjálfstæðisflokkurinn verið stærsti flokkur á Íslandi. Sú staðreynd hefur ekki bara sögulegt gildi, heldur raunverulegt gildi fyrir öll Íslensk stjórnmál, nú og á næstunni.

Milljóóó...arður

2009-04-27T12:48:00.003Z

Milljón (1 000 000): Fáránlega há mánaðarlaun.

Tíu milljónir (10 000 000): Fáránlega há árslaun. (rúmlega 830 000 á mánuði)

Milljarður [á ensku: billion] (1 000 000 000): Fáránlega há árslaun - í hundrað ár.

Billjón [á ensku: trillion] (1 000 000 000 000): Fáránlega há árslaun - í hundrað ár - fyrir þúsund manns. Eða fáránlega há árslaun í eitt ár fyrir hundrað þúsund manns.

Í grafísku samhengi (örlítið villandi, vinstri dálkurinn ætti ekki að vera greinanlegur á tölvuskjánum):

Sögufölsun #2

2009-04-24T00:59:00.003Z

Eðlisfræðin, sem þótti ætíð nokkuð flókin, fékk á tuttugustu öld nokkuð ris í vinsældir sínar. Þetta stafaði fyrst og fremst af uppgötvun þeirri að einfalda mætti fræðin mikið í langflestum tilfellum. Lorentz-liðurinn hnikar þannig nær engu þegar hreyfiorka bíls er reiknuð og ferð háseta á gangi á þilfari skips mælist fullkomlega sé talan 1 sett í stað liðarins.

Innri lygin

2009-04-23T22:49:00.004Z

Núna, þann tuttugasta og þriðja apríl, árið tvö þúsund og níu (ár eitt eftir hrun) má enn heimsækja lénið icesave.co.uk. Það sem blasir við lesanda er mynd af Goðafossi, Icesave-lógóið kunnulega og slagorðið: „Clear difference.“ Þar fyrir neðan eru einhver formsatriði. Mest áberandi þeirra er að óekta tölvupóstar í nafni Icesave gangi nú um netheima. Ekkert á síðunni bendir til þess að um ræði mesta klúður íslenskrar bankasögu. Enginn stór stimpill yfir síðuna þvera: „Fuck up.“

Daginn sem Glitnir hrundi, sem var einmitt upphaf kollsteypunnar, mátti lesa frétt á forsíðu heimavefjar Glitnis. Innan um fréttir um bílprófsstyrki og fjárhagsráðgjöf stóð eitthvað um kaup ríkisins í hlutabréfum bankans.

Þessar litlu einkafréttaveitur eru auðvitað ekki til neins annars en að sýnast. Þess vegna er ekki beinlínis hægt að búa til tíðindi úr því að alvörufréttirnar komist aldrei fram. Þarna er samt skýrt dæmi um það hvernig raunveruleikinn blæðir aldrei inn á suma kima. Hjá Icesave verður munurinn alltaf tær með Icesave.

Sumir líta sem svo að eðlilegt sé að þjóðríki séu rekin með þessum hætti. Sumir forsetar segja „ussss“ við konurnar sínar þegar þær lýsa því yfir að hér sé allt í rugli. Sumir láta sér detta í hug að hægt sé að gera sögu landsins svo samfellda að helst þurfi ekki einu sinni að fella niður heimasíðuna. (island.is er reyndar í alvöru til og er haldið út af forsætisráðuneyti. Þar stendur slagorðið „endurreisn í þágu þjóðar“ við mynd af íslenskum fjárhundi og konu í úlpu sem virðist vera frá 66°N.)

Ísland verður alltaf frábært á Íslandi. Utanríkisráðuneytið mun aldrei gefa út yfirlýsinguna að Ísland hafi aldrei verið það gott. Íslenska ríkið mun aldrei viðurkenna opinberlega að hér sé fyrst og fremst frekar kalt og hrjóstrugt og erfitt að rækta gott grænmeti. Hins vegar megi fólk alveg líta við, því útsýnið er oft fallegt. Lýsingar íslenskra á Íslandi verða aldrei teknar úr neytendaumbúðum. Slíkar neytendaumbúðir eru hluti af hugmyndinni um þjóðríki. Hér er eitthvað sem okkur á að þykja vænt um. Og vei þeim sem ekki þykir svo.

Þetta er ein af milljón ástæðum fyrir því að þjóðríkið var aldrei neitt sérstaklega góð hugmynd. Um tíma gæti hún hafa verið góð atlaga að góðri hugmynd. Það væri samt fáránlegt að stansa þar. Einu sinni varð þjóðernishugmyndin til þess að auka samúð og sameiningu þegar engar konkret hugmyndir voru um stærri einingar fólks. Nú er þjóðernið einungis til sundrungar. Það er aðeins til þess að skilja okkur frá þeim. Við þurfum næstu hugmynd.

Þessi færsla er einhvers konar atlaga að stofnun þessa bloggs. Til að gæta að því að bloggið viðurkenni eigin sögu, tilurð og tilvist, þá má halda ýmsu til haga. Ég hélt úti bloggi með sömu slóð fyrir nokkru síðan. Því eyddi ég. Nú er apríl 2009 og nokkuð er liðið síðan. Líklegast meira en ár. Þetta blogg er stofnað undir sömu slóð, bara því hugmyndaflug mitt er ekki betra. Nafnið er breytt auk alls sem ég kemst yfir að breyta. Líklega munu einhverjar sömu hugmynda standa eftir en ég vona að þær hafi líka þróast eins og litirnir á heimasíðunni.

Í hausnum er steinþurs við Pósthússtræti sem er ósáttur við nágranna sinn.

Einar.

Sögufölsun #1

2009-04-22T14:47:00.004Z

Á tuttugustu öld fór smátt og smátt að renna upp fyrir stærðfræðingum að fræðigrein þeirra bæri að vissu leyti skírskotun í raunveruleikann. Þetta kom þeim nokkuð í opna skjöldu, enda hafði greinin verið samin að öllu leyti á grunni sjálfstæðra röksanninda.